Η ιστορία της "Καλύβας του Μώλου"

Η ιστορία της ταβέρνας ξεκινάει στις αρχές του 20ου αιώνα, συγκεκριμένα το 1908.
Ο Δημήτριος Σ. Μώλος μόλις επέστρεψε από την Αμερική στα Μέγαρα, άνοιξε ένα μικρό μαγαζάκι 2x2 που ταυτόχρονα ήταν κουρείο, καφενείο και μπακάλικο. Η περίφημη "Καλύβα του Μώλου" ήταν στο ίδιο το σπίτι που έμενε η οικογένεια Μώλου, το πάτωμα ήταν όπως όλα τότε από χώμα. Κάθε άνοιξη μεταφέροταν στην σημερινή τοποθεσία της ταβέρνας όπου γίνονταν τα μεγάλα γλέντια, ξακουστά σε ολόκληρη την Αθήνα, με τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής. Η ταβέρνα ήταν φτιαγμένη από τσιμεντόλιθους, γύρω γύρω ήταν περιφραγμένη με ξύλα και κάθε Τρίτη του Πάσχα στο πανηγύρι του Αη Γιάννη του Χορευταρά γινόταν το έλα να δεις. Ήταν η μοναδική ταβέρνα στην περιοχή , η μπριζόλα μοσχοβολούσε από την μία άκρη της πόλης μέχρι την άλλη και το κρασί έρεε άφθονο. Το μενού της "καλύβας" ήταν το ίδιο με το σημερινό, μπριζόλα στα κάρβουνα, σαλάτα και κρασί με την οκά.
Το 1953 ο μπάρμπα Γιώργης ο Μώλος καθιερώνει την "Ταβέρνα του Μώλου" εκεί ακριβώς που βρίσκεται η σημερινή ταβέρνα. Στην κουζίνα ήταν η μάνα, στοιλοβάτης του μαγαζιού, ο πατέρας στο ψήσιμο, και ο μικρός Δημήτρης (σημερινός ιδιοκτήτης) στο σερβίρισμα του κόσμου. Η καθιερωμένη πλέον ταβέρνα έχει όνομα που ακούγεται σε όλη την Ελλάδα και οι καλλιτέχνες κάνουν ουρά για να εμφανιστούν σε αυτήν. Τα γλέντια είναι ασταμάτητα, 2 και 3 μέρες μέχρι να εξαντληθούν οι καλλιτέχνες και ο κόσμος χόρευε με ...χαρτάκια... μερικά τραγούδια με κανονική σειρά προτεραιότητας. Ο γνωστός Γιώργος Κόρος αποθεώθηκε στα Μέγαρα και δεν ήταν λίγες οι φορές που έπαιρνε τηλέφωνο ο ίδιος για να έρθει να παίξει με την ορχήστρα του. Με την Κολλητήρη γινόταν πραγματικά χαμός, όλοι ήθελαν να χορέψουν πάνω από 3 τραγούδια με αποτέλεσμα να γίνονται φασαρίες εκτός από το αδιαχώρητο.
Η παράδοση της ταβέρνας συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με το ίδιο μεράκι, την ίδια ποιότητα στο φαγητό και το κρασί, και την ίδια αγάπη για τον κόσμο!

Είπαν για τον "Μώλο"

Μου ζητάτε σήμερα να θυμηθώ και να φέρω στο νού μου εκείνα τα χρόνια. Εγώ θα έλεγα, τι να πρωτοθυμηθώ από εκέινα τα χρόνια. Να θυμηθώ τα ολοήμερα γλέντια στου "Μώλου" ; Να θυμηθώ την περίφημη χαρτούρα; Να θυμηθώ τους γλεντζέδες και καλοσυνάτους Μεγαρίτες; Ότι και να θυμηθώ είναι λίγο. Εύχομαι τέτοιες ταβέρνες σαν του "Μώλου" να έχουν μακροζωϊα και να είναι καλοτάξιδες μέσα στον χρόνο, γιατί δυστυχώς τέτοια "αγαθά" μαγαζιά λείπουν πλεόν από την Ελλάδα.

Θυμάμαι πως ήμουν μικρή κοπέλα όταν ήρθα στην Αθήνα, τα πρώτα μαγαζιά που εμφανίστηκα ήταν στα Μέγαρα. Στην ταβέρνα του "Μώλου" και στου "Αλεξίου". Θυμάμαι πως οι μεγαλύτεροι τραγουδιστές μου έλεγαν πως αν δεν εμφανιστώ στα Μέγαρα καριέρα δεν κάνω. Όταν εμφανίστηκα αγαπήθηκα αμέσως από τους Μεγαρίτες, θυμάμαι πως για να χορέψει ο κόσμος στην ταβέρνα έπαιρνε σειρά, όταν λοιπόν η σειρά αυτή δεν τηρούνταν γινόταν φασαρία μεγάλη. Όμως τέτοιες φασαρίες είναι προτιμότερες από αυτές που γίνονται σήμερα. Εύχομαι ο "Μώλος" να βρει και άλλους μιμητές και να συνεχίσει την μακρόχρονη παράδοση, γιατί είναι ένα μαγαζί με πραγματική παράδοση, και την παράδοσή μας πρέπει να την τηρούμε σαν κάτι το Θείο.

* τα κείμενα είναι από το λεύκομα "100 χρόνια ΜΩΛΟΣ"